کاغذ مچاله های ذهن من

عید فطر امسال - خاطرات من

2011-09-11T23:49:00.000-07:00

چهارشنبه 1390/06/09

امروز عید فطره. شاید باورتون نشه ولی روز اول ماه رمضونو درست اعلام کرده بودن (!).

امروزو با خانواده نرفتم نماز عید. چون نه کامل روزه گرفته بودم و نه حوصله شو داشتم ولی همه ی اعضای خانواده م رفتن. وقتی اومدن منم بیدار شدم. اولین صبونه ی دست جمعی بعد از ماه رمضون...چقد کیف داد!

قرار بود امروزو بریم بهشت زهرا. هر سال می رفتیم. اما امسال به دلایلی نرفتیم.

منو داداشم نشستیم فیلمای چرتو پرت تلوزیونو نگاه کردیم. حوصلمونو سر می برد. منم وسط فیلما با راحله اس ام اس بازی می کردم!

هر که شده با بیکاری سر کردم تا بعد از ظهر شد. رفتیم خرید ـ با مامانمو خواهرمو شوهرش ـ . من که خودم برای خرید هیچی پیدا نکردم ـ اینم از بازار ایران! ـ

شب که شد خواهر دومیم با شوهرش اومدن. هر وقت شوهر خواهر دومم میاد، حرفایی که من از اونا خوشم میاد زیاد میشه!

من وقتی راحت باشم، زیاد حرف می زنم! طوری که بقیه سر درد می گیرن! ـ من حرف برای گفتن زیاد دارم. البته از نوع بدرد بخورش. بخاطر همینه که بقیه سر درد می گیرن! ـ بحث افتاد به کوروش کبیرو این چیزایی که من خیلی دوسشون دارم. تو این موضوع حرف برای گفتن زیاده.

بین حرفامون یه جمله براشون خوندم که خودمم خیلی باهاش حال کردم. از حرفای کوروش خان بود. اون جمله این بود:

"پس از مرگ من همه ی مردم ایران را برای شرکت در سر مزارم که پیکر بی جانم در آن خاک شده است فراخوانید و از همگی پذیرایی نمایید. از هر شهری که آمدند بگذارید با رسومات و فرهنگ خودشان مراسم را اجرا کنند، زیرا با این کار روح من در سرای ابدی بس شادمان و سربلند می شود." – به این میگن آزادی! ـ

وقتی همه رفتن دیر وقت بود. منم دیگه از بس حرف زده بودم، خوابم میومد.

خلاصه، امروزم مثل روزای دیگه به پایان رسید.

اطلاعیه

2011-09-11T23:38:00.000-07:00

سلام.
متأسفانه امروز خاطرات خودم رو به نمایش نخواهم گذاشت. به دلیل اینکه دیروز اتفاق خاص و قابل بیانی برای من نیفتاد.
در دوران تعطیلات تابستان چنین اتفاقی بار ها خواهد افتاد. پس از دست من دلگیر نشید.
امیدوارم با فرا رسیدن دوران مدرسه حرف های بیشتری برای گفتن باشه و این وبلاگ پر بارتر و با طراوت تر بشه.
با تشکر. محسن

روز یکشنبه - خاطرات من

2011-09-11T23:29:00.000-07:00

سلام.

همونطور که قول داده بودم، خاطرات و ذهنیات دیروزمو براتون می ذارم.

امید به آنکه به دل شما خوانندگان عزیز بنشیند.

یکشنبه 1390/05/30

امروز ظهر طرفای ساعت یک بود که صدای صحبت کردن مادرم با تلفن منو از خواب بیدار کرد. با خودم گفتم: کاش می تونستم بیشتر بخوابم. چون اون روز، روزه بودم و می خواستم چیزی از گرسنگی حس نکنم.

برای اینکه گشنگی و تشنگی از یادم بره، رفتم سراغ کامپیوتر.کار همیشگی منه. تا کامپیوترو روشن می کنم، می رم سراغ اینترنت. اینجوری آرامش پیدا می کنم.

بعد از یه مدت دیدم که با دوستم – دوستی که خیلی دوسش دارم – درحال چتم. تو اون چت پوریا برای من از فیس بوک – مثل اینکه فیس بوک برای هیچ کس فیلتر نیست! – چن تا جمله ی قشنگ می فرستاد. لا به لای جمله هاش یه جمله بود که خیلی نا امیدم کرد. بهم ضربه ی محکمی زد. و اون جمله این بود:

«اگر گرسنگی و تشنگی نشانه ی ایمان است، قحطی زدگان آفریقا همگی حجت الاسلام اند!!!»

با این که من فقط سه روز از ماه رمضونو روزه می گرفت اما با خودم گفتم: دوستم که می دونست من روزه م، پس چرا این جمله رو برام فرستاد؟ این جمله کاری کرد که من به چیزایی که بهشون معتقدم به شک بیفتم. دوستی که خیلی دوسش دارم اینو به من گفته بود. باورم نمی شد. البته بعید نبود. چون تو این دورو زمونه دیگه معرفتو رفاقت سیری چند؟!

بعد از ظهر شدو من داشتم با راحله اس ام اس بازی می کردم. کار هر روزمون بود. یادم میاد که یه روزی که باهاش اس ام اس بازی نمی کردم حالم خیلی بد بود. بگذریم...

افطار نزدیک بودو امروز خواهرم و شوهر خواهرم برای افطار دعوت بودن – البته خونه خودشون بود و مهمون حساب نمی شدن -. بالأخره افطاری رو دسته جمعی با هم زدیم تو رج!

کمی بعد از افطار دیدیم که داری از بی حوصلگی میمیریم. تلویزیون هیچی نشون نمی داد – اینم از صدا سیمای ما! -. اینجا بود که جای خالی ماهواره رو حس کردیم. پدرم راضی به خریدن ماهواره نبود بخاطر همین جای خالی ماهواره همیشه تو خونه مون حس می شد.

اون شبو تا سحر بیدار موندم. شب زنده داریو دعای جوشن کبیرو از این حرفا. تا اون موقع هنوز ارتباطمو با راحله قطع نکرده بودم! سحریمو خوردمو منتظر اذان شدم. وقتی اذان گفت، بدون نمازخوابیدم – حال می کنین اعتقادو؟! -. دیگه اعتقادا تو جامعه ما کم شده. دیگه کی حوصله نمازو داره؟ خدارو شکر کردمو به عالم رؤیا سفر کردم.

این وبلاگو تقدیم می کنم به...

2011-09-11T23:25:00.000-07:00

من این وبلاگو به همراه عشقی بی انتها تقدیم می کنم به دوست نازنین خودم، راحله.
دوستی که مرا شیفته خود کرده و روزم بی او روز نخواهد شد.
امیدوارم خوشت اومده باشه راحله جان.

توضیحات ابتدایی

2011-09-11T23:18:00.000-07:00

سلام دوستان.

من محسن هستم. نوکر همه اونایی که دارن وبلاگمو می بینن.

15 سالمه و می خوام که از این به بعد خاطرات همراه با ذهنیات خودم رو به نمایش بذارم.

من هم آدمی مثل همه آدمای دیگه یه انسانم و یه انسان خصوصیات بسیار پیچیده و وصف ناشدنی داره. پس اونایی که دوس دارن بدونن من چه جور آدمی هستم امیدوارم تو نوشته های بعدیم بتونن اینو بفهمن.

قراره از پس فردا خاطرات روز قبل خودم رو همراه با ذهنیات خودم تو همون روز براتون به نگارش در بیارم. شاید شما هم با من موافق باشید و به نظرتون من حرف نیک و درستی زده باشم. پس لطفا نظرتون رو در مورد هر پست برام بذارید.